Mensen vragen me vaak hoe we het hebben in Drenthe. Het gaat goed, we voelen ons er thuis, hebben goede contacten in de buurt. Er is alleen wel altijd een ‘maar’, een verdriet. Zo veel mensen zijn er die niet van de Heere Jezus weten. En als ze het dan maar zouden wíllen weten…! Maar opening om in gesprekken het geloof ter sprake te brengen is er meestal niet. Tegelijk is dat ook juist de reden om hierheen te gaan. Niet omdat mensen er op zitten te wachten maar omdat mensen het nodig hebben.
Dit is ook weer niet het hele verhaal. Iemand vertelde me van een dorpsgenoot die hij sprak over het geloof; zij wilde graag meer van God weten. Of ik eens bij haar langs kon gaan. Ik was welkom, en zij vertelde hoe ze graag ‘met het geloof bezig’ wilde gaan. Ik bracht haar een kinderbijbel. Een herhaalbezoek vond ze lastig, maar ze vertelde aan de telefoon wel dat ze inmiddels halverwege was – terwijl ze helemaal geen lezer was.
Twee weken geleden werd ik gebeld. Een vrouw belde me voor haar zus, die in Drenthe woont. Of ik een gemeente wist waar ze terecht kon. Die zus was zoekende geworden, en nu was zij bezorgd dat ze misschien de verkeerde leiding zou ontvangen. Zelf had ze de waarde van de gereformeerde leer ontdekt; of ik misschien in Drenthe een Bijbelgetrouwe gemeente wist. Ik kon haar gelukkig doorverwijzen.
Tijdens een interkerkelijk overleg bespraken we, dat de kerken in het regionale weekblad niet zo zichtbaar waren. Een predikante vertelde dat ze eens per twee weken een column mocht schrijven maar dat het haar niet vaker dan eens per maand lukte. Ik bood aan om bij te dragen. Vorige week heb ik mijn eerste column ingestuurd.
En dan was er natuurlijk The Passion in Dwingeloo, 15 kilometer bij ons vandaan. Evangelisatiestichting Sjofar is elk jaar bij dit evenement betrokken. Dit jaar was ik er in Dwingeloo bij, om gesprekken te voeren en het Johannesevangelie uit te delen. Het evenement zelf kan ik bepaald niet waarderen (zie ook het verslag hieronder), maar de gelegenheid moeten we wel te baat nemen.
Met het oog hierop organiseerden we op woensdag 1 april een (samen)zangavond rondom Passie en Pasen. Zo’n zeventig mensen waren aanwezig; in deze onkerkelijke regio een heel mooi aantal. De meesten waren wel ergens kerkelijk betrokken, maar dan doorgaans niet in een reformatorische kerk. De één was kritisch: over zonde wilde ze niet meer horen. De ander was juist blij: over zonde zwijgen de meeste kerken. Natuurlijk ging mijn meditatie niet het meest over de zonde: ik wilde het Evangelie verkondigen. Maar het benoemen van zonde viel op – en is voor mij ook onmisbaar, omdat Jezus dáárvoor naar het kruis moest. De Heere zegene het, voor kerkgangers en niet-kerkgangers.
Op locatie komt er af en toe een groep, maar er wordt aan gewerkt om meer mensen te kunnen gaan ontvangen. Nu het wandel- en fietsseizoen begint, is het belangrijk dat het voorterrein uitnodigend is. Dit had dus deze winter prioriteit. Er zijn paden aangelegd, bomen en struiken geplant, een waterput gemetseld. Nog wat details zijn er, en hopelijk voelen voorbijgangers zich dan echt welkom om te zitten, te rusten, te denken – en hopelijk ook te lezen (uit een minibieb) en in gesprek te gaan.
In de schuur worden de voorbereidingen getroffen voor zaalruimte. Nu is er wel een vergaderruimte voor het ontvangen van kleine groepen (tot ca. 20 personen), maar de wens is om in staat te zijn tot het ontvangen van grotere groepen, zoals een jeugdvereniging. Een groep vrijwilligers uit Wouterswoude (voor de tweede keer!) heeft hard gewerkt om hiertoe de eerste aanzet te geven.
Er is weer heel wat gebeurd; aan grasveld en groentetuin, huis en schuur. Ook werd er geholpen om de stacaravan door het weiland op zijn plaats te krijgen. Uiteindelijk zijn we toch halverwege het weiland gestrand, maar het gaf heel wat hilariteit en we zijn verder gekomen. Wat mooi dat gemeenteleden – inclusief 8 leden van de jeugdvereniging! – zo hulpvaardig zijn. Dit bemoedigt ons bijzonder.