Het is voor ons inmiddels ‘gewoon’ om in Drenthe te verblijven. We hebben het er ook echt wel goed. Het werk is wel veel, maar vaak lukt het ons wel om het los te laten, en ons te realiseren dat we niet sneller hoeven gaan dan het gaat. En dan is het een voorrecht om op de plaats te mogen zijn waar je moet zijn, goede relaties te hebben in de buurt, alles te zien groeien en bloeien op en rond het erf – en zeker ook om als gezin sámen hier te mogen zijn.
Het is echt een voorrecht om elkaar te mogen hebben: als die kleine kring goed functioneert, dan ben je niet eenzaam. Toch is het waardevol om daarbij anderen te mogen ontmoeten. En dat gebeurt, telkens weer, soms onverwacht. Op diverse manieren hebben er mensen verbleven of hopen zij dat te doen. Ik neem u mee in een paar voorbeelden. Misschien ter inspiratie.
Camper
Een ouder echtpaar, lid van één van mijn eerste gemeenten, meldde zich op maandag: ze waren met de camper onderweg, en of ze een paar dagen bij ons konden verblijven, ook om de handen uit de mouwen te steken. Natuurlijk: altijd welkom en altijd werk. Het was een aangename verrassing. Mooi om zo een paar dagen samen op te trekken en te mogen zien hoe er weer wat voortgang kwam in het werk. Hun aanwezigheid gaf ook weer een nieuw idee. Ik nodigde ze zaterdagavond uit om zondagavond bij ons te komen zingen, en dacht toen: waarom vraag ik eigenlijk niet iedereen, morgen? Bij de afkondigingen is het genoemd. We rekenden op een man of 10 à 15 – maar van de 40 kerkgangers kwamen er maar liefst 30! Door het mooie weer paste het, en wat was het aangenaam. Zowel voor gemeenteleden als voor de gasten. Een gift uit Gods hand.
Stage
Een student van een eenjarige Bijbelschool vroeg of hij zijn stage hier kon invullen. In juli hoopt hij hier te zijn; drie weken lang verblijft hij bij ons. Er is niet een breed scala aan ‘evangelisatieactiviteiten’, maar er is altijd evangelisatiewerk te doen: mensen opzoeken, spreken, zoeken naar de vragen die er leven. Zo staat de stage in het licht van de vraag ‘Hoe zou ik zelf ergens evangelisatiewerk (kunnen) beginnen?’
Verhuizen
Een jong gezin vertelde dat ze een roeping voelen voor evangelisatiewerk; de vraag hield hen bezig of ‘missionair verhuizen’ Gods weg met hen zou zijn. En daarbij dachten ze in het bijzonder aan Vledderveen en omgeving. Het zou voor de gemeente én voor het evangelisatiewerk van grote waarde zijn als er een gezin mag komen, gedreven door de liefde van Christus. Hoe mooi zou het zijn, wanneer er in élk dorp een gezin zou komen te wonen dat juist omwille van het Evangelie daar zijn plek inneemt.
Voorbijgangers
Het gebeurt elke week wel, dat er iemand belt of mailt met de vraag of het mogelijk is even langs te komen, om te spreken over evangelisatiewerk. Daarbij ontmoeten we bij de kerk regelmatig mensen die in de regio met vakantie zijn. In enkele gevallen zijn ook de huurders van onze vakantiewoningen betrokken christen. Hoe mooi is het om zo met christenen overal vandaan te kunnen spreken over de wijze waarop we christen zijn! Het is ons verlangen dat dit er aan bijdraagt dat iedereen op zijn plaats een getuige mag zijn van de Heere. En trouwens, niet alleen straks thuis, maar ook al nu op vakantie; van deze streek geldt immers wat eens voor Jeruzalem gold: ‘zij heeft geen troosters onder al haar liefhebbers’ (Klaagliederen 1:2). Het was o.a. deze tekst die mij jaren terug aan Drenthe bond. Liefhebbers genoeg, maar zijn er ook troosters, die spreken van de enige Troost?
JV-kamp
Nog anderhalve week, dan is het zo ver. Voor ons wel spannend, zo’n eerste keer en zo’n grote groep. De JV uit Doornspijk hoopt met 25 personen hier te verblijven, van vrijdag tot maandag. Bijbelstudie, preekbespreking en buitenactiviteiten staan op het programma. En overnachten natuurlijk, met alles wat daarbij hoort. Er zijn dan wel geen 25 bedden in de vakantiehuizen, maar met wat luchtbedden en een hoop inschikkelijkheid zou het toch prima moeten passen. We zijn benieuwd of andere JV’s het voorbeeld volgen, en zien er naar uit dat de Heere Zelf Zijn zegen er aan wil verbinden.
